Plase en plaaslewe lê diep in die hart van baie Afrikaners.
Reg deur ons geskiedenis – van trekboere op afgeleë plaasopstalle – was daar altyd die vryheid van oop ruimtes, die stilte van die natuur en die warmte van ’n eenvoudige, landelike kultuur.

Die plaasopstal self was nog altyd die hart van daardie alleen lewe – ’n vaste punt in die uitgestrektheid, ’n oase van lig, kos en geselskap teen die groot stilte van die veld.

Hierdie gedig is ook ’n huldeblyk aan die Groot Karoo – sy uitgestrektheid, sy stilte, sy diepte. Dis moeilik om die Karoo regtig te beskryf; mens moet dit ervaar.

By Rietfontein is dit verpersoonlik deur Ernest Cawood (my oupa) en sy mense.
Net soos die pragtige opstal self, is ons as kinders tydens jaarlikse kuiers met groot liefde en sorg ontvang deur Jan en Anet Cawood.
Dit was eenvoudige, onvergeetlike tye vir ons gesin (Cynthia Cawood en Adre Zietsman- my ouers, en ek, Charlie en Johandie)